Appels, honden en spoorlijntje 

Vandaag weer een reisdag, dat wil zeggen, lekker rijden met de camper! We hadden dus een camping in de buurt van de Bodensee als eindbestemming. Toch nog zo’n 500 km rijden. Eerst een tijdje via slinger-de-slang weggetjes naar de autobahn en eenmaal op die autobaan rijdt het bijna vanzelf 🙂 Onderweg een paar keer gewisseld van stuur en plaats, prettig dat dat deze week even een extra optie is.

Rond 17:45 uur kwamen we aan op plaats van bestemming. We kregen een plaatsje toegewezen waar de Blues Brothers jaloers op zouden zijn; zo’n 15 meter achter ons loopt een spoorlijntje. Terwijl ik dit schrijf - je gelooft het niet - gaat het treintje, een soort metro-achtig ding, net voorbij. Het geluid wat het treintje maakt, lijkt gelukkig niet op het lawaai uit de Blues Brothers-film. Voor degenen die niet weten wat ik bedoel; zie dit fragment; https://youtu.be/pVmK0agsUmI. Hoezo? Dicht bij het spoor?

Ik schrijf dit op vrijdagavond 22:00 uur en we hebben er dus al een nachtje opzitten en geen last van het treintje en de autoweg daar achter gehad.

De camping is in een appelboomgaard en honden zijn hier ook welkom...?.. Ze zijn inmiddels al weg, maar onze eerste buren hadden een kanariegele Hummer met een piepklein caravannetje en 4 kleine schoothondjes en even verderop zit een stel met 4 hazewindhonden...Het was het laatste regeltje bij de beschrijving van de camping en deed me even denken aan een overnachtingsplek in Wales die Erna ooit geboekt had; prachtige lokatie, unieke plek ... by the way, geen elektriciteit en geen wc en douche...;-).

Gisteravond heeft Jur ons getrakteerd op een heerlijk etentje in Wahlwies bij Zum Adler, een hotel restaurant op ongeveer 20 minuten lopen van de camping.

Vandaag - vrijdag 21 augustus - naar de Bodensee geweest. Okee, om precies te zijn niet helemaal de Bodensee maar de Zellersee. Eerst even 10 minuten lopen naar “ Die Banhof”(wo ist dass Bahnhof? 😀) en dan nog 10 minuten in de trein naar Radolfzell. We dronken wat op een terrasje en aten een specialiteit uit de buurt: weisswurst mit susse senf. De worsten zagen er wat bleek en vreemd uit, maar waren best lekker.

Daarna installeerden we ons op een strandje, lazen wat en namen een duik in het meer. Eind van de middag liepen we wat rond in Radolfzell en belandden we bij een Italiaan. Ze hadden geen pizza, maar het smaakte er niet minder om! Erna bestelde een lady steak, in de veronderstelling een klein stukje vlees te krijgen. De steak was zo enorm groot, daar konden wel 5 man van eten.

We moesten wel cash afrekenen, vreemd dat het betalen met pinpas of creditcard hier nog niet zo ingeburgerd is als in Nederland. Of zou dat nu in deze tijd een andere reden hebben?